ثقل زمین کجاست؟

         من در کجای جهان ایستاده ام؟

        با باری ز فریادهای خفته و خونین

        ای سرزمین من

       من در کجای جهان ایستاده ام...؟

        ......................................

        ای کاش اعتقاد می توانستم داشت

        وقتی به یک نفر- نه بیشتر- بگویم:

       -"خیلی تنهایم!"

             نه تنها با لبهایش، با چشمهایش، با خطوط چهره اش؛

             بلکه حتی

             با خونش، با رگ ها و مویرگهایش

       به حرفم نخواهد خندید؛

       آن وقت به او می توانستم گفت:

             -"تنهایی:

           از شکنجه ی تحملِ آنکه دوست نمی داری و دوستت دارد

      از موریانه ی تحقیری که رگهایت را می جود اما غرورت به تو فرمان سکوت می دهد:

          وحشتناک تر است."

       ........................................

          خدایم

          کاش می دانستم تقصیرم چیست!!!؟؟

          من که نکردم گناهی!

          من که بودم بی پناهی!

          چرا به زمینت تبعیدم کردی؟؟؟؟!!!!

          کی این دوری تموم می شه؟؟؟؟؟؟

          کی می شه پیش خودت بود؟؟؟؟؟

                            پس هستيم، تا باشيم

                      ماندگارتر از كلمات شعر ناب شاعري كه 

                             با قلم خوشرنگ خود

                                بر تكه كاغذي مي نشاند

                                    تا نشاني باشد از بودنش

                  ماندگارتر از نقاشي روي بوم آن نقاش

                  كه احساسش را به عشق هنرش به تماشا مي گذارد

                         و ماندگارتر از

                             بودن زمينياني كه

                                  بودنشان چون بودن ما

                          رنجي بيش نيست....!!!

                      آري

                       صداي عشقت را شنيدم

                              مي خواستم باورش كنم!

               در مقابل زمين و زمان زانو مي زنم و اعتراف مي كنم

               قلبم در كمال نامردي عشق را باور ندارد

               كاش بودي تا مي توانستم صداي اعتراف قلبم را به گوشت برسانم

            اگر دوست داري بگو تا سياه پوش مرگ عشقت شوم

            اگر دوست داري دعا كن خدايت مرا در آتش كينه ي عشقت بسوزاند!

                   ولي اگر مي شود

                      قبل از سوختنم

                    از من بپرس آخرين سخنم چيست

                          شايد باشد

                                      راهي براي

                                                           بخشش!....

             از دريچه            

                با دل خسته، لب بسته، نگاه سرد                 

                مي كنم از چشم خواب آلوده ي خود                               

                                                                       صبحدم                                                                                                                                                                                         بيرون                                                                                                                                                                                           نگاهي :     

         در مه آلوده هواي خيس غم آور     

        پاره پاره رشته هاي نقره در تسبيح گوهر. . . .  

                   در اجاق باد، آن افسرده دل آذر 

     كاندك اندك برگ هاي بيشه هاي سبز را بي شعله مي سوزد. . .                                    

         من در اينجا مانده ام خاموش                               

                                                       بر جا ايستاده                                                                                                                          سرد                   

              جاده خالي            

             زيرباران!

     ..............

            قربونت برم خدا چه قد غريبي رو زمين!!

             من ز بهترين بهشت ها گذشته ام 

             من به بهترين بهار ها رسيده ام.

              کاش به زمانی برگردم

                 که تنها غم زندگی ام

                  شکستن نوک مدادم بود.....

         در انتظار چیستی؟؟؟

             اینجا هنوز تاریکی ست

          تو به ازدحام کدامین کوچه ی خوشبخت خواهی نگریست

                                       وقتی دریچه مسدود است.....